ज़री असलिस तू घरी, तुझ्या स्पर्शला असतो मी वंचित,
लांबूनच पाहतो तुला , घेउन विचार कुशित!
दमून- भागून आलेलो मी, तुझ्या स्पर्शानेच तृप्त होतो,
पण आज तर तुझ्या विचारत, पाण्यावरच शांत होतो।
कधी वाटते तुझ्या रूपात अखंड बुडून जावे ,
तहानलेल्या पामराला, तुझ्या रूपाचे तीर्थ द्यावे!
भेटतेस सप्ताहांत कधीतरी, खरे सांगतो, आस तुझी असते वारो वारी!
शीत तुझे देह, मादक तूझे रुप, उन्हाळ्यात आठवते फक्त तूच आणि फक्त तूच !
वहितली कविता मी माझ्या ब्लॉगवर ताकली,
सर्वांनी वाचावी म्हणुन पत्रिके सारखी वाटली!
माझी कविता वाचून त्यावर भरपूर रिप्लाय यावेत,
कवितेत कमी पण रिप्लाय मधे शब्द जास्त असावेत!
माझी कविता वाचून यावी ओठांवर गाणी
bhaavuk शब्दांनी यावे डोळ्यात पाणी!
अशी असावी माझी कविता जी सांगुन जाइल खूप काही,
प्रत्येक जण आपली कविता त्यात पाही!
मग,
माझी ही कविता त्याने तिला फॉरवर्ड करावी,
आवडते ती त्याला ह्याची ती पावती असावी !
कधी मेसेज तर कधी मेस्सेंजरवर बोलणे असते,
जोक मारल्यावर खुदकन हसणे असते।
माझे मेसेज वाचुन तिने म्हनणे
मला माझे हसु कंट्रोल होत नाही,
तुला हे कसे सुचते मला कळत नाही,
मग मी तिला सांगण,
अग सुचत असे कधी तरी,
प्रेमाची आहे हीच तर जादू खरी
मग तिला एखादी ओळ सुचावी,
ति ओळ तिने मला मेसेज करावी
तिचा reply पाहून मी आनंदी व्हाव,
तिच्या मेसेज ला reply करून आपणही तिचे कौतुक कराव
असेच reply वर reply चालु असतात,महिन्याच्या बिलात भर घालत असतात
दिलाचा मामला आहे, कंजुशी करून कसे चालेल?
नुसते मेसेजने किती वेळ मन भरेल!!
